★═━┈(¤∮☜ PLA ☞∮¤)┈━═★

Home Coming Day
พักหลังมานี้จะสังเกตเห็นได้ว่าไม่ค่อยได้อัพเท่าไร และถึงได้อัพก็ไมได้แต่งอะไรเลย
ทั้งนี้เนื่องมาจากงานมากมายก่ายกองที่ถาโถมเข้ามาใส่
จิง ๆ ตอนนี้ก็ใช่ว่าจาว่างซักเท่าไร แต่เรื่องนี้เห็นทีจะไม่อัพไม่ได้
จะเป็นเรื่องอะไรไปเสียได้ หากไม่ใช่ Home Coming Day ตามหัวเรื่อง
ปีนี้สายรหัสเราอยู่กัน 5 คน มีเรา ปาล์ม ตี๋ เบล ปุย แต่เสียดายขาดพี่ดีฟ ก่าพี่ตอง
ปีนี้กระแสงานมาแรงมาก จากการประชาสัมพันธ์อย่างกระหึ่มสุดขีด ว่างานจะเป็นโฉมใหม่
งานเริ่มเย็นวันศุกร์ที่ 6 กรกฎา เวลาราว ๆ 16.30 ณ ห้องเรียนรวม 3 ซึ่งถูกประดับประดา
ไปด้วยดอกไม้(ซึ่งเหลือจากงานหล่อเทียนพรรษา)อย่างสวยสดงดงาม
กิจกรรมช่วงนี้ยังคงเป็นการบรรยายแนะแนว ดังเช่นทุกปีที่ผ่านมา
ในบรรยากาศที่คุ้นเคย (ห้องบรรยายสามารถปิดครึ่งห้องได้ เหอ ๆ)
แต่ก็ถือเป็นความสำเร็จนะ เพราะวันนั้นก็มีกิจกรรมอื่น ๆ อีกมากมายก่ายกอง
น้องหลายคนก็เสียดายที่ไม่ได้ขึ้นไปเนื่องจากติดภารกิจกีฬาสี
ทันทีที่บรรยายจบ เรา เอี่ยม แชมป์ รักษ์ ตรงดิ่งไปยังร้าน BKK ในทันทีด้วยความหิวโหย
แต่ก็มิอาจซัดอะไรเข้าไปได้มาก เนื่องจากอาหารมีราคาพอสมควรเลยทีเดียว
กินเสร็จ ตั้งหน้าตั้งตาฝ่าสายฝนไปยังสี่แยกเพื่อกักตุนเสบียงยามค่ำคืน

 
เช้าวันที่ 7 เดือน 7 ปี 07 เวลา 7 นาฬิกา 7 นาที 7 วินาที
เป้าหมาย => ตักบาตรสายรหัสร่วมกันหน้าโรงเรียน
ผลการดำเนินงาน => ไหว้หลวงพ่อวัดไร่ขิง แล้วนำอาหารถวายพี่ยาม เพื่อนำส่งพระต่อไป
T_T ไอปาล์ม หนอ ไอปาล์ม นัดกันไว้ดิบดี มาสายซะงั้นน่ะ เลยอดตักเลย
แต่ไม่เป็นไร ปฏิบัติการต่อไป => ถ่ายภาพสายรหัส ก็ได้เริ่มต้นขึ้น
เวลาล่วงเลยมาจนถึง 8 โมงกว่า ๆ เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ
บรรดาสาวกเพนกวิน เริ่มคืนสู่ถิ่นเพนกวินวินล่า อย่างอุ่นหนาฝาคั่ง
ช่วงเช้าเป็นกิจกรรมที่น้อง ๆ แต่ละห้องเตรียมไว้ให้พี่ ๆ ที่กลับมา
ห้องเราตั้งแต่รุ่น 11-14 มีกลับมารวมกันราวสามสิบกว่าชีวิตเห็นจะได้
น้อง ๆ ก็ผลัดเปลี่ยนกันแนะนำตัว และสรรหาเกมมาให้พวกพี่ ๆ เล่น
โฮะ ๆๆ ไม่อยากจะบอก ได้มงกุฏกะสายสะพาย "โหย จุ๊" มาด้วยล่ะ เอิก ๆ
ตามด้วยการร้องคาราโอเกะ และจกส้มตำ ณ ห้อง AV3 (กลิ่นโชยเลยทีเดียว)

 

กิจกรรมถัดมา เป็นกิจกรรมที่ตั้งหน้าตั้งตารอคอยสำหรับเรา
เนื่องจากเป็นกิจกรรมประจำของห้อง 5 เรานั่นเอง นั่นก็คือ "บายศรีสู่ขวัญ"
งานเริ่มต้นด้วยความชุลมุนวุ่นวายพอสมควรเลยทีเดียว
เนื่องมาจากความล่าช้าจากกิจกรรมก่อนหน้า และการเปลี่ยนแปลงนู่นนี่นั่น
ก็ต้องขอโทษน้อง ๆ ห้อง 5 ทุกคนไว้ ณ ที่นี้ละกันนะ
อยากจะบอกว่า ไม่อยากเปลี่ยนแปลงอะไรเลย แต่มันเป็นอะไรที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อ่ะ
และก็ต้องขอขอบคุณน้อง ๆ ห้อง 5 ทุกคนไว้ ณ โอกาสเดียวกันนี้ด้วย
ที่ช่วยให้งานราบรื่นไปได้ด้วยดี แก้ปัญหาทุกอย่างได้อย่างเยี่ยมยอด
และแล้วกิจกรรมนี้ก็ออกมาอย่างเป็นที่น่าประทับใจ
ขบวน ถูกต้อง เยี่ยมยอด คอรัส ไพเราะ จับใจ ซึ้งจิง ๆ
ทำเอา อ. หลาย ๆ ท่าน พี่ ๆ หลาย ๆ คน น้ำตาไหลท่วมงานกันเลยทีเดียว

 

ปิดท้ายด้วยกิจกรรม Alumni Talk ซึ่งจะถือว่าเป็นกิจกรรมหลักของงานก็ว่าได้
เป็นกิจกรรมที่เตรียมกันมาอย่างเป็นจริงเป็นจัง และเป็นเวลาพอสมควร
เปิดเวทีกิจกรรมนี้ด้วยวิดีโอสุดระทึกใจ ทำเอาหลายคนตกใจไปตามกัน (สุดยอดจิง ๆ)
ตามด้วยการเสวนา ที่จะก่อให้เกิดประโยชน์ต่อโรงเรียน และประเทศชาติอย่างสูง
แม้นว่าจะมีบ้างช่วงที่หลุดประเด็นไปบ้าง แต่โดยรวมแล้วได้อะไรมามากทีเดียว
ค่อนข้างคุ้มค่ากับการเตรียมเป็นอย่างยิ่ง ก็ถือเป็นนิมิตหมายอันดีของการรวมพลังกัน
ต่อไป ก็คงถึงขั้นของการลงมือแล้วล่ะ สู้ต่อไป เพื่อโรงเรียน และเพื่อประเทศชาติ

 

ก่อนที่จะจากลากันไปสำหรับบล๊อคในครั้งนี้ ก็ขอปิดท้ายกันด้วยอะไรบางอย่าง
ซึ่งถือว่าเข้ากับวันจัดงาน Home Coming Day พอสมควร
แต่ก่อนที่จะไปพบกับสิ่งนั้น ขอบอกว่า ใครหลงอ่านมาถึงตรงนี้แล้ว
ถือว่ามีความตั้งใจอ่านอย่างสุดยอดมาก แต่ถ้าจะให้สุดยอดกว่านั้น Comment ด้วยดิ อิอิ
 ok งั้นก็จบตรงนี้ละกัน ไปพบกับของแถมปิดท้ายบล๊อคนี้กันเลยดีกว่า



สนามกีฬาโคลอสเซียม ประเทศอิตาลี

ตั้งอยู่ในกรุงโรม ประเทศอิตาลี เป็นสนามกีฬากลางแจ้ง สิ่งก่อสร้างที่แสดงถึงความรุ่งโรจน์ของอาณาจักรโรมันโบราณ สร้างขึ้นในระหว่าง ค.ศ.ที่ 72-80 ตัวสนามสร้างมีรูปเป็นตึกวงกลมก่อด้วยอิฐและหินขนาดใหญ่ วัดโดยรอบยาว 527 เมตร สูง 57 เมตร มี 4 ชั้น ภายในมีอัฒจันทร์สำหรับคนนั่งดู จุคนดูประมาณ 80,000 คน ใต้อัฒจันทร์และใต้ดินมีห้องสำหรับขังนักโทษที่รอการประหารชีวิต และสิงโต หลายร้อยห้อง ใช้เป็นสถานที่ให้นักโทษ ต่อสู้กับสิงโตที่อดอาหาร หากนักโทษผู้ใดเอาชนะ ฆ่าสิงโตได้ด้วยมือเปล่าได้ก็รอดชีวิตไป หรือไว้ใช้เป็นที่ประลองฝีมือในเชิงฟันดาบของบรรดาเหล่าทาสให้ต่อสู้กันเอง ยิ่งถ้าต่อสู้กัน จนถึงสามารถฆ่าคู่ต่อสู้ตายก็จะได้รับเกียรติอย่างสูงเพราะเป็นการต่อสู้ที่ชาวโรมันนิยมและยกย่องกันมาก ปีๆ หนึ่งต้องสูญเสียชีวิตนักโทษและทาสไม่ต่ำกว่าร้อยคน

 

ชิเชน อิตซา ประเทศเม็กซิโก

ชิเชน อิตสา เป็นส่วนหนึ่งของมหาวิหารจำนวนมากซึ่งพวกมายาได้สร้างขึ้น เพื่อเป็นอนุสรณ์ของเทพเจ้าผู้ทรงกระหายพระโลหิต ตัววิหารก่อสร้างซ้อนกันเป็นชั้นๆ บนเนื้อที่ราว 6.4 ตารางกิโลเมตร วิหารที่ใหญ่สุดมีชื่อว่า มหาวิหารแห่งนักรบ สร้างคริสต์ศตวรรษที่ 12 สร้างทีหลัง วิหารเก่าแห่งชัคมูล ตรงกลางสร้างเป็นปราสาทเหลี่ยมทึบสูงขึ้นไปใช้เป็นที่ทำพิธีสังเวยเทพเจ้าโดย ใช้เด็กสาวโยนลงไปถวายเทพเจ้า ณ ที่นั้น ลักษณะโดยทั่วไปของชิเชน อิตสา ทำเป็นรูปเหลี่ยมลดขั้นเป็นชั้นๆ มีบันไดกลาง รอบๆ ทำเป็นบริเวณตลาดทำนองเดียวกับสถานสถิตยุติธรรมของพวกโรมัน ซึ่งอยู่กลางเมือง ที่สาธารณะ เป็นที่รวมของฝูงประชาชน ชนเผ่ามายาแห่งเม็กซิโกสืบสายมาจากคนพวกแรกที่เดินทางจากเอเชีย เข้ามายังอเมริกาทางช่องแคบเบริง ได้มีการพัฒนาทางวัฒนธรรมทั้งในด้านเหี้ยมโหดอันป่าเถื่อน และความมีสติปัญญาอันสูงส่งในขณะเดียวกัน พวกมายาฝึกความเสียสละด้านมนุษยชาติ ควักหัวใจผู้ที่รับการบูชาออกสังเวยพระเจ้า ขณะเดียวกันก็มีการพัฒนาความรู้ด้านดาราศาสตร์ ศิลปะของสถาปัตยกรรม ทางอักษรศาสตร์ ด้านการเขียนบันทึกด้วยตัวอักษรพิเศษ และการค้นพบค่าของเลข 0 ทางคณิตศาสตร์ แต่ก็น่าแปลก ที่พวกนี้มิได้ค้นพบประโยชน์อันเกิดจากล้อเลื่อน ศูนย์กลางของอารยธรรมของคนพวกนี้อยู่ที่ชิเชน อิตสา ในคาบสมุทรยุกาตัน ผู้ค้นพบ ขุมอารยธรรมเหล่านี้แล้วนำออกมาเผยแพร่ให้ชาวโลกได้ทราบคือ นายธอมป์สัน ชาวอเมริกา ผู้ใช้ ชีวิตซอกซอนท่องเที่ยวไปในหมู่พวกมายาด้วยความสนใจจะศึกษาสิ่งลึกลับต่างๆ

 

รูปปั้นพระเยซูคริสต์ ประเทศบราซิล

รูปปั้นของพระเยซูที่โปรดให้พ้นบาป ยืนสูง 30 เมตร (98 ฟุต) และกำลังมองข้ามเมือง Rio de Janeiro หนึ่งในรูปปั้นสูงที่สุดในโลก รูปปั้นพระเยซูเยืนยื่นแขนออกมาต้อนรับ และเป็นหนึ่งของสัญลักษณ์ที่มีชื่อเสียงมากของเมืองนี้ พัฒนาโดยวิศวกร Heitor da Silva Costa และองค์กร สร้างขึ้นในปี 1921 โครงการทำเกือบ 5 ปีจึงเสร็จสิ้น รูปปั้นอยู่บนภูเขา Corcovado (ภูเขา Hunchback) และตั้งในอุทยานแห่งชาติ Tijuca เป็นสถานที่ปิคนิกที่รื่นเริง นักท่องเที่ยวสามารถเข้าไปฐานของรูปปั้น ซึ่งสูง 709 m (2326 ฟุต) สามารถมองเห็นทิวทัศน์ของภูเขา Sugar Loaf กลางเมือง Rio de Janeiro และชายหาดของ Rio de Janeiro นักท่องเที่ยวสามารถขึ้นรถไฟไปบนยอดของภูเขาเพื่อมองรูปปั้นอย่างใกล้ชิด และวิวที่สวยงามมากมาย

 

มาชู ปิกชู ประเทศเปรู

มาชู ปิกชู แห่งอาณาจักรอินคา (Inca city, Machu Picchu) ตั้งอยู่ที่เมืองคุสโซ ประเทศเปรู มาชู ปิกชู อยู่บนยอดสูงมีบริเวณรอบๆ รวมแล้วความสูงของหน้าผาประมาณ 304.8 เมตร (1,000 ฟุต) ฮิแรม บิงแฮม นักสำรวจชาวอเมริกันพบใน ค.ศ.1911 บริเวณนั้นเป็นป่าใหญ่คลุมพื้นที่อยู่ นอกจากสิ่งก่อสร้าง ปรักหักพังบางส่วนที่โผล่อยู่ให้เห็นสิ่งก่อสร้างดังกล่าวบ่งบอกให้เห็นความสามารถยอดเยี่ยม เชิงสถาปัตยกรรมของชาวอินคาในอดีต เพราะมีทั้งโบสถ์วิหาร อ่างหินสำหรับเก็บน้ำ บันไดหินเป็นพันๆ ขั้น เพื่อเป็นทางทอดระเบียงลงไปในที่ต่างๆ แห่งนครภูเขานี้

 

กำแพงเมืองจีน ประเทศจีน

กำแพงเมืองจีน (Great Wall of China) เป็นกำแพงกั้นเมือง และกั้นประเทศตามพรมแดนด้านเหนือของจีน เป็นกำแพงที่ยาวใหญ่มหึมา มีขนาดกว้างตั้งแต่ 4.5 เมตร ถึง 7.5 เมตร (10 ฟุต) มีความสูงจากพื้นด้านล่างตั้งแต่ 8 เมตร ถึง 9 เมตร (20-30 ฟุต หนา15-25 ฟุต) ได้รับขนานนามว่า กำแพงหมื่นลี้ เพราะมีความยาวถึง 14,600 ลี้ (ราว 6,700 กิโลเมตร) บนกำแพงทุกๆ ระยะ 200 เมตร (300 ฟุต) จะมีหอหรือป้อมสำหรับตรวจเหตุการณ์ มีป้อมมากกว่า 15,000 แห่ง สร้างสูงขึ้นไปอีก 3 เมตรถึง 6 เมตร และมีระฆังแขวนเพื่อตีบอกสัญญาณเกิดเหตุไว้ประจำทุกหอ รวมทั้งหมดมีไม่ต่ำกว่า 20,000 หอ เริ่มสร้างระหว่างปี 243-252 ปีก่อนคริสตกาล ในสมัยพระเจ้าซี่วังตี่ (จิ๋นซีฮ่องเต้) มีการสร้างต่อเติมอีกหลายครั้ง ใช้แรงงานเกณฑ์จากราษฎรทั้งประเทศนับจำนวนล้าน มีผู้เสียชีวิตเรือนหมื่น อีกทั้งยังเป็นสิ่งก่อสร้างชนิดเดียวในโลกที่สามารถมองเห็นได้จากดวงจันทร์

 

ทัชมาฮาล ประเทศอินเดีย

ทัชมาฮัล เป็นอนุสาวรีย์แห่งความรักที่ยิ่งใหญ่ของโลก เพราะที่นี่เป็นสุสานฝังศพของ มุมทัชมาฮัล ราชินีผู้ป็นที่รักยิ่งของพระเจ้าชาห์เยฮัน อยู่ในเมืองอัคระ บนฝั่งแม่น้ำยมนา ประเทศอินเดีย มุมทัชมาฮาล เป็นมเหสีที่พระเจ้าชาห์เยฮันรักมากที่สุด พระนางสิ้นพระชนม์เพราะคลอดโอรสองค์ที่ 15 ซึ่งทำให้พระเจ้าชาห์เยฮันเศร้าโศกมาก พระองค์จึงสร้างที่ฝังศพที่ใหญ่โตที่สุดในโลกขึ้นที่ริมแม่น้ำยมนา สร้างระหว่าง ค.ศ.1630-1648 สร้างด้วยหินอ่อนสีขาวนวลบริสุทธิ์ ตามแบบสถาปัตยกรรมเปอร์เซีย โดยสถาปนิก อุสตาด ไอสา (Ustad lsa) มีผู้ร่วมสร้างเป็นผู้ออกแบบ ช่างเขียนลวดลาย ช่างอิฐ ช่างปูน ช่างประดับลวดลายด้วยกระเบื้อง ช่างแกะสลัก ช่างตกแต่งภายใน รวม 20,000 คน วัตถุในการก่อสร้าง คือ หินอ่อนสีขาวจากเมืองมะครานา หินอ่อนสีแดงจากเมืองฟาตีบุระ หินอ่อนสีเหลืองจากฝั่งแม่น้ำนรภัทฑ์ เพชรตาแมวจากกรุงแบกแดด ปะการัง และ หอยมุกจากมหาสมุทรอินเดีย หินเจียระไนสีฟ้าจากเกาะลังขะ เพชรจากเมืองบนทลขัณฑ์ สิ้นเงินค่าก่อสร้าง 50,000,000 เหรียญอเมริกัน หรือประมาณ 1,000,000,000 บาท ได้รับคำรับรองจากสถาปนิกทั่วโลกว่าสร้างขึ้นโดยถูกสัดส่วน และวิจิตรงดงามที่สุด กว้างยาวด้านละ 39 เมตร (130 ฟุต) ตรงกลางมีโดมสูง 60 เมตร (200 ฟุต) มีโดมเล็กๆ เป็นหสูงอยู่ทั้ง 4 มุม ภายในประดับด้วย หินอ่อนสลักฉลุเป็นลวดลายวิจิตรตระการตาแทรกเสริมด้วย พลอยสี ทับทิม และนิล ตรงกลางภายใต้หลังคาโดมใหญ่มีแท่นวางหีบศพที่ทำด้วยหินอ่อน และมีฉากหินอ่อนฉลุลายงามเป็นพิเศษกั้นอีกชั้นหนึ่ง แต่ศพจริงๆ ไม่ได้บรรจุอยู่ในหีบ หากฝังอยู่ในอุโมงค์ใต้ดินตรงกับที่วางหีบศพนั้น ภายหลังที่สร้างทัชมาฮัล ซาร์เจฮันใฝ่ฝันที่จะสร้าง ที่ฝังศพตัวเองที่ฝั่งแม่น้ำตรงกันข้ามจะเป็นหินอ่อนสีดำล้วนๆ แต่เมื่อโอรสขึ้นครองราชย์สมบัติจึงจับพระองค์ขังอยู่ได้ 7 ปี ก็สิ้นพระชนม์ ประมาณ พ.ศ.2209 (ค.ศ.1666) แล้วเอาศพไปฝังข้างศพมเหสีผู้เป็นที่รัก ส่วนนายช่างผู้ออกแบบถูกสั่งให้ประหาร เพื่อป้องกันไม่ให้มีโอกาสออกแบบสิ่งก่อสร้างใดๆ ที่สวยกว่า

 

เปตรา ประเทศจอร์แดน

นครเปตราในจอร์แดน เป็นเมืองที่เจาะสลักเข้าไปในหินเกือบทั้งหมด รอบบริเวณ ไม่ว่าจะเป็น วิหาร หลุมศพ บันได โรงละคร ซึ่งขุดสลัก มาแต่ยอดเขาลงมาเป็นหลืบลดหลั่นเป็นช่อชั้นงดงาม แสดงถึงฝีมือและ ศิลปะในการสลักหินได้อย่างยอดเยี่ยม สีของหินกลมกลืนกัน ตัวตึกสี เลือดนก สีกุหลาบและสีม่วงเป็นลำดับ ถือกันว่าเป็นศูนย์กลางของอารยธรรม เบื้องต้นของเขตตะวันออกกลางที่เรียกว่านาบาทีนส์ คนแถบนี้เป็นพวกเร่รอน อาชีพเลี้ยงแกะอยู่ไม่เป็นที่ เป็นพวกชอบทำธุรกิจค้าขายเครื่องเทศจากตะวันออก ไปยังเขตเมดิเตอร์เรเนียน จากนั้นก็ขนส่งลงเรือไปสู่ยุโรป ในช่วงเวลาที่มีการ ค้าขายอย่างกว้างขวางกับอาณาจักรต่างๆ สืบมาจนถึงปัจจุบันได้ใช้เส้นทาง ในเขตซีเรียสู่ซาอุดีอารเบียโดยอาศัยกองคาราวานขนส่ง ได้สร้างความร่ำรวย และอำนาจราชศักดิ์ จนได้กลายมาเป็นนครเปตราขึ้นจากพวกอีโดไมท์ ซึ่งถือ เป็นเมืองหลวงในราว 300 ปี ก่อนคริสต์กาล สิ่งก่อสร้างสำคัญชิ้นหนึ่งในนครเปตราคือมหาวิหารกวาซร์ ฟีราโอน ซึ่งสร้างสมัยพระเจ้าอาเรตัสที่4 มหาราชของชาวนาบาทีนส์ ซึ่งครองราชย์ระหว่าง 9 ปีก่อน ค.ศ. จนถึง ค.ศ. 40 การบูรณปฏิสังขรณ์นครเปตรากำลังดำเนินอยู่อย่างมาก ในปัจจุบัน นครแห่งนี้ถูกค้นพบในรูปปรักหักพังมาตั้งแต่ ค.ศ. 1812 นับเป็นนครที่ดึงดูดนักท่องเที่ยว ให้ไปชมปีละมากมาย ความนิยมดังกล่าวช่วยยกฐานะให้นครเปตรากลายเป็นสิ่งมหัศจรรย์ สิ่งหนึ่งในโลก